doorgezeild. Over voorbereiding gesproken (of laten we het daar maar niet over hebben). Voor die eerste nacht heb ik dus wel een leuk gebied uitgekozen: zo ongeveer de drukste scheepvaartroutes ter wereld. Bovendien blijk ik uit te komen op de kruising waar de N-Z route en de "highway to Rotterdam" kruisen. Of zo. Maar het zicht is goed, het weer rustig, en alles gaat heel soepel. Eigenlijk helemaal niet zo druk ook (zondag?). Van slapen is alleen niet veel terecht gekomen. Na het passeren van die scheepvaartroutes (plm 2 uur s'nachts) werd het rustiger en heb ik wat geexperimenteert met hazeslaapjes (10 minuten op de eierwekker). Niet zo geweldig: het duurde 9 minuten om in slaap te vallen. Een nieuw fenomeen: muziek tijdens het 'zeilen'. Vlak voor vertrek heb ik de autoradio nog ingebouwd, de eerste CD ging erin vlak voor zons-ondergang. Radio op 10 (Yannie is lief maar snurkt erg luid) en Chi Coltrane's 'westward bound' schalde over de Noordzee. "I don't know where I'm going, I'm just heading for the sun"... de steven gericht op de zons- << terug

ondergang, toch best wel bijzonder zo'n moment. Die plaat van Chi Coltrane heb ik eens geleend van mijn schoonzus, op een bandje gezet, en is sinds mijn vroege studententijd de achtergrondmuziek geweest van urenlang dromen over verre stranden. Wat is er verder van te zeggen? Koud, maar ook hier hielp Yannie. Zittend op de motorkast hielp Yannie me warm te houden, en kon ik goed rondom kijken. Onderwijl werd de boot gestuurd door de Windpilot (Winnie?) en hoefde ik niets anders te doen dan kijken, roken, eten. Ik geloof dat ik die eerst tocht ruim twee pakjes sigaretten heb verstookt. Zeilen is niet gezond. Verder >>