"Only those who risk going too far can possibly find out how far they can go"
Dat stond op zijn auto geschildert.. en het was niet eens zijn fout. Een freak ongeluk, een boom - geen veiligheidsgordel. De in Mondriaan stijl geschilderde citroen DS kwam hard tegen een boom tot stilstand. Van het ene op het andere moment was mijn beste vriend er niet meer, en hij zou nooit meer terugkomen. Na een week coma werd besloten de machines uit te zetten. Hersendood.
Al sinds mijn achtste droom ik van avontuur.. de wereld ontdekken per zeilboot. Niet zomaar een boot maar mijn eigen ontwerp. Twee modellen stonden op mijn studentenkamer - ik hoefde alleen maar te kiezen en de bouw kon beginnen. Het plotselinge verlies van mijn vriend deed me beseffen dat je te lang kan wachten. De geplande Sahara-expeditie per besteleend werd afgeblazen, ik verhuisde naar een studentenhuis met een grote tuin en bestelde het staal.
<< terug
De bouw van de AJA begon. Nee, geen 'X' vergeten maar de initialen van mijn overleden vriend. Twee jaar later was de boot 'af'. Met diploma op zak en vriendin aan de hand zou na de militaire dienst het grote avontuur beginnen.
Hoewel de boot best wel voldeed was een en ander niet perfect. Het eerste seizoen heeft, met name vanwege de knullige motorisering, zoveel 'narrow escapes' opgeleverd dat de vriendin uiteindelijk niet meer meedurfde. Achteraf verbazingwekkend dat ze het nog zo lang heeft volgehouden..
OK, dieseltje erin (de militaire dienst leverde toch wat geld op) en nog wat verbeteringen... gaan! Helaas zag de vriendin het niet meer zitten dus moest ik alleen. Medio oktober 1988 vertrek ik dan... Geen zelfstuurinrichting, een 5 liter dieseltank, kompas, sextant en radio-richting zoeker plus 5000 (geleende) guldens in traveller-checks zijn aan boord... GAAN!
Verder >>
