Een korte update, ik heb niet veel tijd... later volgt een uitgebreider verslag. IK BEN ER!!! Bij vertrek vanuit La Gomera (heftig uitgetoeterd door het Nederlandse dorp) verwachtte ik 4 weken over de overtocht te doen. Het zijn er ruim 5 geworden. Bij vertrek stond 2596 Miles to Go (MTG) op de GPS. Een beetje optimistisch, dat is nl de kortste route en die is niet praktisch omdat de constante (oostelijke) winden vrij zuidelijk zijn, je moet dus 'afzakken'. Samenvattend: ik ben 16 november vertrokken en 22 december aangekomen in Sint Maarten. Ik heb ongeveer 3000 mijl gevaren... De eerste dagen was er, zoals verwacht, weinig wind. Daarna begonnen de 'squalls'... Met name de thundersqualls waren heeel vervelend. In no-time neemt de wind toe van weinig tot 40 knopen, en na afloop gigantische regen en windstilte... In een van die thundersqualls was ik iets << terug

te traag met het inrollen van de fok, en is het achterlijk van boven tot onder gescheurt. Niet de naad maar het doek, met mijn beperkte middelen onrepareerbaar. Een paar dagen daarvoor was de electrische autopilot bezweken waardoor ik bij voor-de-windse koersen het grootzeil niet kon gebruiken (geen zelfstuur). Kortom, ik was voor het merendeel van de overtocht aangewezen op de passaatfok. Op zich niet zo erg, als je de wind van achter hebt. In totaal zo'n 4 dagen heb ik wind van achter gehad, de rest van de reis tussen bakstag en half. Na het verlies van de fok kwam het bericht dat "delta' in ontwikkeling was. Ik ben toen eerst gaan bijliggen om af te wachten wat Delta ging doen, toen dat wat duidelijker werd ben ik ZZW gaan varen om Delta te ontwijken. Toen spurtte Delta naar Noord, en kon ik de Westen-koers hervatten...tot 'Epsilon'. Weer uitgeweken naar het zuiden, tot 14 graden NB. Dat is 240 mijl zuidelijker dan St Maarten... Koers ZW, wind van achter. Na een kleine week was Epsilon dood, en kon ik terug op koers... Verder >>